BAŞIMDA DÖNÜYOR HAYAT

Şiir by E. İbrahim 17 yorum »

Hep yorgun bir gün sonu oluyor ayaklarımı dayadığımda kanepenin kenarına.
Gözlerim beyaz tavanın tek siyah noktası etrafında dönüyor.
Dönüyorum sabahtan başlayarak ayak uçlarıma.
Ucu kırılmış bir kalem gibi, kurumuş bir nehir gibi her şey.
Her şeyi yeniden gözden geçirmek gerek diyorum, artılar, eksiler, çapraz, geometrik.
Geometrik bir yanı yok hayatımın, her şey yuvarlak, sağlamasız hesaplar.
Hesabı verilecek ne çok şey var, ve ne kadar az hesaba dahil olacak olan.
Olan ve olmakta olan her şeyde bana düşen hep bir eksilti oluyor ve neden hep bir hüzün tadı damağımdan ayrılmayan?
Ayrıksı bir damar var demek ki bende.
Bende mutluluk tutmaz bir toprak parçası.
Parçalanıyor hayatım durmadan, içim, yüreğim.
Yüreğim bütün  yetimliklerden bir pay bulup çıkarıyor nasılsa.
Nasıl oluyorsa hep geç kalıyorum hayata.
Hayat düşmüyor yakamdan.
Yakamda boynu bükük kalıyor karanfiller, şebboylarsa ağlamaklı bir titreyişe tutuluyor.
Tutuluyor ay denize bir gece vakti.
Vakitler geçiyorum hayatımdan, mevsimler geçer gibi, hiçbir mevsim oturmuyor üzerime.
Üzerimde çağlardan beri sürüp gelen bir ağırlık, dinmeyen bir sızı, göğsümün sol yanında iyileşmeyen bir yara.
Yaramı yaralıyorum durmadan, ateşe köz verir gibi, yaraya tuz basar gibi, durmadan.
Durmadan aynı hikayeyi yaşıyorum, aynı rüyaya uyuyorum. Felah bulmuyor kahraman, ne vurulup ölüyor adam gibi, ne de kaçıp kurtuluyor.
Kurtuluş umudu taşımıyorum içimde, içimde yeşeren bir filiz yok.
Yokluğa çekmiyorum varlığı ama var olan sahici bir yokluk oluyor hep.
Hep yorgun bir gün sonu oluyor ayaklarımı dayadığımda kanepenin kenarına.

ALELİNFİRAD

Şiir by Ayşe Eyyüpkoca yorum yok »

Günlerden sükût…

Münzevi kelimeler… Ağrılı ve sızılı… Ölüme raptedilmiş sesim..

Yüreğim yaslanacak bir dağ bulana kadar bir kenara bıraktım yazmayı…

Issız ve hecesiz kalmayı yeğledim. Bir ikindi ağırlığında tutuldum ölüm kokusuna..

Temmuzdu, turna katarı gibi geçtin … Mucur doldu viranem…

Bilmezsin, kömür kokusu benzemez rayihaya… Ölümü düşlemekten başka tercih kalmaz!..

Ölümü anmaktan korkmuyor ruhum.. Ölümle aralanıyor hayatın kapıları…

Ölümü korkunç bulanlar yanıldılar… Nihayetsiz bir özgürlüktür ölüm…

Beklemek ne güzel şeydir… Hele ki sükûtla…

Devamını oku »

İKİ SORU ARASINDA

Şiir by Mustafa Karaosmanoğlu yorum yok »

vakti yıldız geçen gökler nerede
nerede
gecenin görücüye çıktığı anı
aranır kılan sabah
bir rûya neden ekşir eski esvaplarına
tene dal budak salan soruysa lisandaki
bu elbette hayata tek başına sorulmaz
çünkü tekbaşınalık soru için değildir
yedeği olmayan şey bekler akibetini
çünkü
ciddi bir iş tutmamışsa beka önünde kader
gelir acımasızca
kendi yüzünü siler
bir çelişki yumağı düşürür içimize
demek ki gerçek bile
ikiye bölünmeye meyyaldir
demek ki
kulak ve göz
akşam ve sokak gibi
o da mirasımızı mecburdur paylaşmaya

Devamını oku »

KÖRLERE AYNA DAĞITIYOR DÜZEN!

Şiir by Yahya Kurtkaya 4 yorum »

Gece, zamanın dizine çökmüş ayna dileniyor…
Kaç kez kalemi kırıldı yüreğin anlatamadı iç! Çünkü sükûtun gözleri hep bağlıydı… Umulmazlıktan gelindi rahmet! Oysa karanlık bir berzahtı ebedi aydınlığın gölgesinde!
Ey Rabb;
Körlere ayna dağıtıyor düzen!
Gözyaşları toprağa gömülmüş bir rüyanın mı hamisiyiz!
Niyedir ki hep kan yükü, fehimi kemikleşmiş suret! Istırap ırmağında kaç kez yıkandı bakış! Ve ırmağı kaç kez deryaya ulaştırdı bu akış!
Ey Rabb;
Körlere ayna dağıtıyor düzen!
İnsan neden hep olamadığı kadar başkası kalıyor? Ertelenmiş bir idamın, iple çekilmesi mi; yoksa ipin de idamını beklerken kendisine mi geç kalmak insanın gafleti! Ya da neden insan söyleyemediği kadar kendisi!
Ey Rabb;
Körlere ayna dağıtıyor düzen!
Sözleri kaskatı kesilmiş vaiz! İnanmadığı hikâyeyi betimliyor… Hayat; hep yüreğinin arkasından vurmuş rüyaları! Gaye, nizamı sürer avuçlarına aşkın! Darağacı tanır bir’i! Sükûtun iksiri, vaade kırpılan kirpiklerin sevdasında mahfuz!
Ey Rabb;
Körlere ayna dağıtıyor düzen!
Devamını oku »

 Sayfalar:   « Birinci  ... « 8  9  10  11  12