“KİMİN CENNETİNDE GİZLİ BENİM CEHENNEMİM”

Bu Sayıda:
I ferhat kalender I müştehir karakaya I ömer idris akdin I muhammed emre I mustafa köneçoğlu I
I filiz çapar I dursun ali sazkaya I cevat akkanat I tarık ruşen I bülent sönmez I rabia bulut I ibrahim tökel I I mehmet aycı I mustafa uçurum I abdulvahap dağkılıç I ayşe eyyüpkoca atila I memduh atalay I
I ismail aykanat I sümeyye şeker I recep yazgan I faik öcal I suavi kemal yazgıç I sıddık akbayır I
I cihat albayrak I mehmet çelik I kamil yeşil Imuhammed erkam bülbül I ayşegül ağcalar I
bünyamin doğruer I ümran yaka I bilal can I

Mecmuanın Orta Yeri:
AHMET USTA, YUSUF KAPLAN’I KONUŞTURDU:
““ Modernliğin temel sorunu, insanın Yaratıcı’yla irtibatını zihnen ve fiilen koparmış, hatta bitirmiş
olmasıdır. İnsanın tanrılaştırılmasıdır. ”

Seyir Defteri – Ferhat KALENDER yazdı:
“Kartal yavrularına yerde sürünme dersi vermek istiyorlar. Böyle diyor Muhammed İkbal. İyi adamların ve iyi kadınların kavlidir ümmet. Kutlu gelenek Allah, Muhammed ve Ümmet diye tarif ediyor yeryüzündeki duruşumuzu. Budur ve böyledir, bir kelimedir bizi yollara düşüren. Hayatın ve zamanın ruhuyla bilenmişliğimizle bütün kadim öyküleri demleyen bir kelime. Yüreklerimize her dem uçsuz bucaksız bir gökyüzü esenliği veren. Yürürken de onurlu, düşürken de erdemli ve ayaklanırken de duruşumuza direngenlik katan bir kelime bu; ümmet oluşumuzun, yeryüzünde ‘insan’ı tarif edişin çok boyutlu imgesi: Lailaheillallah! Muhammed’imizin ‘Bu bir dağdır lakin biz onu severiz, o da bizi sever’ dediği Uhud gibi gönlümüzde taşıdığımız derinlik. Ki emanetine sadık kalmışlığımızla ölçülecek özgürlüğümüz. Herkesin birbirine benzeşmeye başladığı, sıradanlaştığı ve varoluşumuzu sağlayan değerlerin buharlaştığı bir zamanda içimize doğru bir yolculuğa çıkmanın işaret taşlarını dikmek. Kayıtsız ve kalıpsız sürgitliğin vicdanları çürümeye terk eden boşvermişliğin önünde yükselen yücelik meşalesini yeniden yakmak. Bu bilinç aşka dönüştüğünde, aşkın buyruğunda yenilendiğinde ve arındığında soylu bir başkaldırı bizi çağırıyor demektir.”

BU SAYIDA:
I ferhat kalender I ali emre I yaşar bedri I ömer idris akdin I e. ibrahim I mehmet aycı I
I ismail aykanat I rabia bulut I ayşe eyyüpkoca atila I ahmet mercan I ahmet savaş özpınar I
I mehmet yüzücü I bülent sönmez I aslınur akdeniz I kamil yeşil I ümit zeynep kayabaş I selami ay I
I abdullah olmak I aydın hız I seyyit köse I dursun ali sazkaya I hüseyin güç I m.erkam bülbül I
I yahya kurtkaya I mehmet çelik I selçuk küpçük I faik öcal I adem özbay I ümran yaka I
I bünyamin doğruer I müslim kılıç I bilal can I

MECMUANIN ORTA YERİ: AHMET USTA SIDDIK AKBAYIR’I KONUŞTURDU:
“AYNI GÖĞÜN UZAK YILDIZLARI: NAZIM HİKMET - NECİP FAZIL”

“ Evet, her ikisi de birer ‘deha’dır.

Çünkü, deha, benzersiz bir yaratıcılıktır. Deha, ‘sonsuz bir yaratma gücü’yle dünyayı görmekle kalmaz, onu değiştirerek, dönüştürerek yeniden kurar.
Çünkü, deha, bir yalnızlıktır. Çağında anlaşılmış deha pek yoktur.
Çünkü, deha, bitmeyen bir uzaklıktır. Bilim ya da sanat tarihinde ‘emekli olmuş deha yoktur.’
Çünkü, deha, bir yolculuktur; deha’nın mekânı, Baudelaire’in ‘Ben nerede değilsem orada iyi olacakmışım gibi gelir.’ dediği yerdir.
Çünkü, deha, ‘bir uyumsuzluktur.’ Deha, kendisine bile tenhadır.
Çünkü, deha, bir tedirginliktir. Deha, hayatın ve kitapların onaramadığı bir yerdedir.
Çünkü, deha, bir çelişkidir, çelişkideki trajedidir.”

I ferhat kalender I fatma esti I mustafa köneçoğlu I ömer idris akdin I atasoy müftüoğlu I
I dursun ali sazkaya I ahmet mercan I müştehir karakaya I abdullah çevik I emel dunkul I
I yahya kurtkaya I ayşe eyyüpkoca I mehmet aycı I faik öcal I mustafa uçurum I
I selami ay I mustafa özçelik I vedat aydın I esra elönü I
I ibrahim tökel I sıddık akbayır I mehmet çelik I selçuk küpçük I eda aktaş I bilal can I
I ismail aykanat I bünyamin doğruer I ümran yaka I ayşegül ünal I

I BARIŞ VE ESENLİK ÜLKESİ;

mustafa armağan, ibrahim demirci, ümit aktaş, betül tarıman, teodora toni,
ahmet günbaş, irfan yıldız, hüseyin avni cinazoğlu, mustafa aydoğan, murat başaran I
eyyüp akyüz soruşturdu.

* MECMUANIN ORTA YERİ I AHMET USTA HAKAN ARSLANBENZER’İ KONUŞTURDU:

“Müslümansın ama muhafazakâr değilsin, şairsin ama efemine tavırların yok, edebiyatla uğraşıyorsun ama her tarafı siyasi bir edebiyat yapıyorsun… Bunlar beni tipik olmayan insanları çağırmaya, tipik olanla mücadeleye itmiş görünüyor. Normalde bir insanla, bir fikirle, bir üslupla durduk yere cedelleşme eğiliminde değilim. İnsan insana yüzde beş benzese yeter. Ama benim özellikle şiire başladığım yıllarda her insan ve çevreyle, her görüş ve tarzla asgari müşterekler üzerinde bir araya gelme, bir arada bulunma çabam pek başarılı olamadı. İlhan Berk hakkında bir yazı yazmıştım mesela. Bir dergiye vermem icap etti. Dergiden bana, ‘Bu kafir hakkında nasıl yazarsın?’ gibisinden bir tepki geldi. Ben de bir şey demedim, yazıyı alıp cebime koydum. N’apacaktım ki başka? ”

Rahatsız etmiyorsa nedir ki söz? Hikmetin, hakikatin ve bilincin üstündeki perdeyi aralayamıyorsa nedir ki söz? Dünyayı, bilimi, kültürü ve varlığı saptırılmış anlamlarından arındırarak ilahi hikmet çerçevesinde yeniden tanımlayamıyorsa nedir ki söz? Kökeninde Allah’a karşı başkaldırıyla yeryüzünü ifsada uğratmayı yol edinmiş ve hayatı tehdit eden modern illüzyonları fark ettirmiyorsa nedir ki söz? Aşka, öfkeye ve inanca kapı aralamıyorsa nedir ki söz? Omurgasızlaştırma politikalarına ve kirletilmiş bilgiyle bilinci deforme etmeye dönük çabalara dikkat çekmiyorsa nedir ki söz?

KİTAP ÇIKTI!

“Susacağın zaman büyük susarsan, halkım,
susmasını, ama iyi susmasını, sıkı susmasını,
ağır susmasını bilebilirsen, halkım,
sen susunca taştan su sızmaya başlar.
Hırsından ağlamak isteyip de ağlayamayan
Ergenlerin sıkılı yumruğu gibi, taştan şiir
Ve sessizlikten de hakikat sızmaya başlar…”
                                               C.Koytak

BU SAYIDA:

I ferhat kalender I bülent sönmez I nurullah genç I eda aktaş I yaşar bedri I  ogün kaymak I faik öcal I
I suavi kemal yazgıç I  ahmet mercan I  dilek akın I müştehir karakaya I  hüseyin korkmaz I
I ismail cem doğru I  seyyit köse I  selami ay I  kemal aksu I  Imustafa uçurum I  aydın hız I   tarık tufan I  I sıddık akbayır I selçuk küpçük I gökhan akçiçek I  bilal can I bünyamin doğruer I  yahya kurtkaya I abdullah akdemir I  yusuf bal I ümran yaka I

Dosya
“ öykü ve ironi ”
I ali suavi yazgıç soruşturdu I
a.haydar haksal, addullah harmancı,
necip tosun, kamil yeşil, sadık yalsızuçanlar, necati mert

* MECMUANIN ORTA YERİ I FATİH YORULMAZ ALİ MURAT GÜVEN’İ KONUŞTURDU:
““Ben Ali Murat Güven, şu anda 42 yaşındayım.
Ve son 25 yıldır da İslâmî câmiânın içinde aktivist bir gazeteci, kendi kendine heyecan yapıp duran bir kültür-sanat adamı olarak debelenip duruyorum. Elinde avucunda ve beynimde bulunan her değeri ‘Siyasal İslâm’ın yoluna sererek çeyrek yüzyıl boyunca mücadele etmiş bir zavallı, bir tür çağdaş Don Kişot olarak şimdi artık diyorum ki ömrüme gerçekten de yazık etmişim. Çünkü, bu tatsız tuzsuz hamurdan asla iyi bir pasta yapılamaz. Köylülük, biz Müslümanların derimize falan değil, resmen genlerimize işlemiş!”

I ümit zeynep kayabaş, şair hüseyin akın’la ‘şiiri’ söyleşti I
“Şairlerini yitiren toplum, akleden vicdanını ve kalbini yitirmiştir”

BU SAYIDA

l ferhat kalender l müştehir karakaya
ömer idris akdin lyaşar bedri l ahmet mercan
l faik öcal l mehmet aycı l rabia bulut
fatma serenli l ümran yaka l kamil yeşil
bülent sönmez l yusuf tosun l eyyüp akyüz
musa özyılmaz l selçuk küpçük

KARŞI SORULAR> bizim mahelle

MAKBUL DOSYA > celal fedai, ali günver,
adem özbay, hüseyin akın, ali görken üresin,
hüseyin atlansoy

YERL!LER> bilal can, yasin çetin, yahya kurtkaya, hasan şen

EK : NAZİR AKALIN KİTABI - SIDDIK AKBAYIR HAZIRLADI.

MECMUANIN ORTA YERİ SÖYLEŞİ:

MUSTAFA OĞUZ

“Yazarlık, insanın iç sesinin çoğalmasıdır“

M. Zahir ERTEKİN konuşturdu.

ferhat kalender l mehmet şamil l ogün kaymak
mehmet aycı l ümran yaka l leyla marankoz
eyyüp akyüz l rabia bulut l selami ay l sedat arlı
yusuf tosun l faik öcal l suavi kemal yazgıç
kamil yeşil l eda aktaş l musa özyılmaz
bülent akyürek | gül çiğdem l selçuk küpçük
bünyamin doğruer l tarık ruşen

KARŞI SORULAR: KİMDİR BU ‘ MAKBUL VATANDAŞ! ‘
ORTA SAYFA: “Yaşadığım dağlarda kabul görmeyen ve şehirde de yerli olmayan bir araf durumu”

AYDIN VAHAPOĞLU AHMET MERCANI KONUŞTURDU!

“TUTUNDUĞUN DALI BIRAK!”

Dağın kenarında yürüyen adam birden sendeledi ve yanı başındaki uçurumdan düşmeye başladı. Düşerken can havliyle kenarda sarkmakta olan yarı kurumuş dal parçasına tutunmayı başardı. Ancak bu kökleri çürümeye durmuş bitkinin adamı uzun süre taşıyamayacağı ayandı. Adam dal parçasının çatırtılarının kıvamında bir sesle bağırmaya, yardım istemeye, yalvarmaya başladı. Ses dağlarda yankılandı, adama ulaştığında bitkin ve umutsuz bir haldeydi. Son çare olsun için hayatı boyunca aklından geçirmediği, beynine çivi gibi çakıldı. “Tanrım” dedi. “Tanrım bana yardım et, yalvarırım bana yardım et. Yalnız sana güveniyorum Tanrım, bana yardım et!” öylesine içten ve öylesine arınmış ve çıplak bir yakarıştı ki bu, yukarılardan karşılık gördü; “Sen, insanoğlu!” dedi ses. Buraya düşmeden önce, önceden de önce, hayatının tüm öncelerinde beni tanımazdın. Benden yüz çevirmiş olarak kibirle hayatını benden sakınırdın. Bir Tanrıtanımaz olarak bu düştüğün durumda sana nasıl yardım etsin yok dediğin şey” dedi. Adamın gözleri irileşti, yüzü karardı lakin yinede yalvarmayı sürdürdü; “Evet Tanrım tüm dediklerin doğru seni tanımazdım, bunu kibirle ilan ederdim. Ama şimdi anladım Tanrım! Her şeyi anladım. Lütfen Tanrım bana yardım et! Yalnız sana güveniyorum Tanrım! Düşmek üzereyim yalnız sana güveniyorum!”

Ses şöyle dedi; “ O halde tutunduğun dalı bırak!”

Alıp başımızı Sana gelmek istiyoruz.

Sana gelmek Sana gelmek orada kalmak istiyoruz.

Çok unuttuk hatırlamak istiyoruz.”

Tanrı Kabil’e Habil’in nerede olduğunu sorduğunda Kabil öfkeli bir biçimde:

“Ben kardeşimin bekçisi miyim?” der.

Etik felsefeci Emmanuel Levinas’ın yorumuyla Kabil’in bu sorusu her türlü ahlaksızlığın başlangıcına milat oldu. Kabil’in o talihsiz soruyu sorduğu günden beridir daha mı kötüye gitmekte koca evren? Kabil’e rahmet okuturcasına sözler dünya semasından nazil olmaya devam ederken.

Çağın meselelerine kafa yorup, düşünenlerin saptamasıyla modern insan karmakarışık bir çokluğun ortasında asıl ihtiyacı olanlardan uzakta her gün yeni ihtiyaçların kuşatması altındayken güne unutarak başlamakta. Hal  böyleyken “yaşlı bir bilge olamadan yaşlı bir ergen” olarak ölmekte modern dünyanın fanileri. Modern insanın “hazza koş elemden kaç” felsefesi üzerine kurulu hızla tüketilen yaşamının temelinde unutmak gerektiğine olan inanç saklıdır. Unutuşun başında ölüm vardır. Hiç ölmeyecekmiş gibi dünya için çalışmak felsefesine sığınır ve unuttukça unutur hatırlanacak olanı. Ne kutsal kalır ne de öteye dair bir kaygı. “Ben bekçisi miyim” der kardeşimin ve geçer öteye.

Öyledir unutur insan. Hem nimet hem de külfet olabilen bir oluştur “unutmak”. İlkin yaratıcısına verdiği sözü unutmayla başladı her şey ve devam etti badehu. Unutmanın en korkuncu kıyamet tablosundaki unutmadır:

“O gün her emzikli kadın çocuğunu unutur.

O gün herkesin kendine yeter derdi vardır…”

Unutuşun son durağı fena makamı olsa gerek. Dünyaya dair ne varsa unutur bu makamda derviş. Değil midir ki “ballar balını buldum, kovanım yağma olsun”…Bundan ötesi ne gam.

Eşyanın tabiatına zulmetmeden dünya hayatının imarıyla vazifeli kılınan insan unuttuğu sorumluluğu hatırlayıp dünyayı “depresyon”dan kurtarmalı. Hız peşinde koşarken kutsalı kirleten, değerleri hiçe sayan ve insanı tüketen Batı medeniyetinin bozucu etkilerini teşhis edip, kendi medeniyetimizin kelimeleriyle tedaviye yönelmeli. Vakit henüz çok geç olmadan.

Mevlana İdris’in serzenişiyle;

“Biliyorum

insanların birbirine olan yabancılığı büyüyecek

dünya küçüldükçe

biliyorum, telefonlar oldukça insanlar birbirini görmeyecek

biliyorum birbirimizi hiç görmeden öleceğiz

her şey için tek şey diliyorum;

Allah’ın gülleri yakamızı bırakmasın.”

Ümran YAKA

Söyleşi
BEJAN MATUR
“Unuttuğunu unuttuğun noktada ancak kendi dilin ruhunun kapılarını açar”
İbrahim TÖKEL konuşturdu.